De basiskenmerken van bewegwijzering zijn functionaliteit, herkenbaarheid, bekendheid, diversiteit, kunstenaarschap en nauwkeurigheid. Deze kenmerken zorgen gezamenlijk voor een effectieve toepassing van bewegwijzering in verschillende scenario’s.
Functionaliteit: De kern van bewegwijzering ligt in de bruikbaarheid. Het dient in de eerste plaats als een onmisbaar visueel hulpmiddel bij de productie en sociale activiteiten van mensen en dient niet alleen esthetische doeleinden, maar vervult ook de praktische functies van het overbrengen van informatie, het sturen van aanwijzingen en het reguleren van gedrag.
Herkenning: Elk teken heeft een uniek uiterlijk, is gemakkelijk te onderscheiden en identificeerbaar en kan de kenmerken van het object duidelijk weergeven, waardoor verwarring wordt voorkomen; dit is een van de belangrijkste functies.
Bekendheid: De meeste tekens moeten de aandacht van mensen trekken; Daarom gebruiken ze meestal krachtige, opvallende-kleuren en beknopte, duidelijke grafische ontwerpen om ervoor te zorgen dat ze binnen korte tijd worden opgemerkt.
Diversiteit: Bewegwijzering is verkrijgbaar in een grote verscheidenheid aan typen, met toepassingen die zowel twee-dimensionale als drie- dimensionale vormen omvatten. De compositorische vormen omvatten objecten, tekstsymbolen en figuratieve of abstracte afbeeldingen, met rijke en voortdurend innovatieve expressiemiddelen.
Artistieke aantrekkingskracht: Goed-ontworpen bewegwijzering bezit vaak een zekere mate van artistieke schoonheid, voldoet aan praktische behoeften en houdt tegelijkertijd rekening met esthetische principes, waardoor de aantrekkelijkheid en impact ervan wordt vergroot.
Nauwkeurigheid: De informatie die door de bewegwijzering wordt overgebracht, moet accuraat en gemakkelijk te begrijpen zijn en meerdere interpretaties of misverstanden vermijden, zodat gebruikers de betekenis ervan in zeer korte tijd nauwkeurig kunnen begrijpen.